Najpierw Euro 2012, potem igrzyska 2028

Falaga olimpijska (© AP)

Oskar Berezowski

2009-03-09 10:21:57, aktualizacja: 2009-03-09 10:21:57

Z Mariuszem Daszczyńskim, wiceszefem Biura Sportu i Rekreacji w Warszawie, rozmawia Oskar Berezowski

W Warszawie powstał pomysł organizacji igrzysk olimpijskich. To realne plany czy fantastyka?
Próba wyznaczenia daty, kiedy Warszawa będzie w stanie gościć olimpijczyków, przypomina trochę niezamierzony efekt słuchowiska autorstwa Orsona Wellesa "Wojna światów". Wtedy wszyscy radiosłuchacze przerażeni wizją ataku wybiegali z domu, aby sprawdzić, czy rzeczywiście dokonuje się inwazja kosmitów na gatunek rodzaju ludzkiego. W 1997 roku przymierzano się do organizacji igrzysk w 2012 rok w Polsce.

Czyli fantastyka?
Dzisiaj mówi się o roku 2020 lub 2024, co w dalszym ciągu wydaje się mało realne. Ale jeśli Euro

2012 zakończy się organizacyjnym sukcesem, poczucie olbrzymiej narodowej dumy i moda na sport powinny dać sygnał do rozpoczęcia starań o organizację igrzysk. W tym kontekście rok 2028 lub 2032 wydaje się bardziej realny. W krótkiej perspektywie fantastyka, w długiej realizm.

Gotowy wzór opracowany przez Towarzystwo Olimpijczyków Polskich z myślą o roku 2012 już jest. Można z niego skorzystać?
Musi być zmieniony, choćby dlatego, że mapa inwestycji sportowych uległa przeobrażeniu.

Kiedyś chcieliśmy walczyć o igrzyska, obiecując, że coś będziemy mieć. Teraz Warszawa zamierza stanąć do wyścigu już z częścią gotowych obiektów?
Myślę, że w ciągu pięciu lat w stolicy będziemy mieli dwa nowoczesne stadiony piłkarskie, dużą halę na 17-20 tys. widzów i co najmniej jedną nową na kilka tysięcy kibiców.

Brzmi równie fantastycznie jak zapowiedzi o organizacji igrzysk.
Prowadzimy rozmowy z inwestorami, którzy chcą u nas budować. Swoje pieniądze wydają teraz najchętniej Hiszpanie, firmy z Emiratów Arabskich, Chińczycy i Warszawa o tym pamięta, choć nie chwalimy się głośno negocjacjami, bo są one w różnych stadiach. W tej chwili nie jest sztuką znalezienie konsorcjum, które postawi arenę. My chcemy firmy dysponującej wiedzą, jak nią zarządzać i zrobić na przykład 150 dużych imprez w roku.

Kto i kiedy je wybuduje?
Jeden z inwestorów planuje wybudowanie obiektu na ponad 20 tys. widzów na terenach dolnego Służewca. Inny szuka miejsca na arenę widowiskową dla 5-7 tys. osób. Większość chętnych ma już podobne hale za granicą i do swoich sieci chce dołożyć stolicę 38-milionowego kraju.

W takich zapowiedziach, że możemy walczyć o igrzyska, widzę jeszcze jedno zagrożenie: ludzie. W Polsce nie ma specjalistów, którzy robili wielkie imprezy, bo ich u nas nie było.
Dlatego właśnie mówię, że Euro 2012 może być trampoliną. Pod egidą prezydenta miasta zebrała się grupa ludzi, którzy korzystają z doświadczeń organizatorów innych wielkich imprez światowych. Po mistrzostwach Europy ci sami specjaliści będą mogli zająć się znacznie trudniejszym projektem.

Wielkie metropolie mają swoje sportowe wizytówki, z których słyną na świecie: Melbourne - F1, Boston - maraton, Paryż - turniej tenisowy itd. Dlaczego Warszawa nie wykorzystuje takiej promocji?
Aby skutecznie promować miejsce, musi się znaleźć coś, co je wyróżnia od innych. Z jednej strony marketing miast to swoisty konkurs piękności, z drugiej to dyscyplina wymagająca chłodnej analizy specjalistów. Tu powinno znaleźć się miejsce na jedną, dwie profesjonalne sportowe wizytówki o zasięgu globalnym. Mocną pozycję ma turniej tenisowy WTA [kiedyś J&S Cup - red.]. Wizytówką może być mityng im. Janusza Kusocińskiego.

Czy kryzys wpłynie na inwestycje sportowe w Warszawie? W niektórych krajach, np. USA, rządy walczą z kryzysem, właśnie uaktywniając wielkie inwestycje.

Przywołał Pan przykład USA. Tu ciągle, mimo kryzysu, inwestuje się w infrastrukturę sportową. Uniwersytet Minnesota wraz z partnerem prywatnym zainwestował w 50-tysięczny stadion 289 mln dol., Uniwersytet Centralnej Florydy buduje stadion na 45 tys. widzów. W Harrisom w stanie New Jersey powstaje stadion (Red Bull Arena) wart 200 mln dol. Poza USA rynek inwestycji sportowych rozwija się wolniej, ale systematycznie. Powstaje centrum w Singapurze (Singapore Sports Hub), w Szanghaju. Jednak największym placem budowy jest Dubai Sports City wyceniany na 4 mld dol. Kryzys odczuwają wszyscy, jednak mało kto rezygnuje z realizacji strategicznych inwestycji o charakterze sportowym. W czasach głębokiej recesji czy znaczącego spowolnienia gospodarczego szczególne znaczenie ma aktywność samorządowa i rządowa, przejmująca odpowiedzialność za ujawniające się dysfunkcje prywatnego biznesu. I tak właśnie zachowują się w tej chwili władze miasta.

Kryzys nie będzie miał żadnego wpływu na inwestycje sportowe w Warszawie?
Już ma, ale kryzys to również szansa na rozwój miejskiej infrastruktury. Wykonawcy stający do przetargów obniżają wymagania finansowe. Wysokiej klasy specjaliści pukają do drzwi ratusza w poszukiwaniu stabilnej pracy. Dla wielu praca zaczyna być postrzegana jako wartość sama w sobie, a nie jako środek dochodzenia do celu. Pomimo kryzysu realizacja strategicznego projektu Euro 2012 jest kołem zamachowych rozwoju gospodarczego Polski. Gdybyśmy nie otrzymali prawa organizacji turnieju, dzisiaj nikt, na fali pesymizmu społecznego, nie myślałby realnie o olimpiadzie. Niezależnie od okoliczności zgłaszanie kandydatury również ma swoje zalety. Chociażby dlatego, że zwraca uwagę na miasto kandydata potencjalnych inwestorów z całego świata.