Izrael ma prawo bronić obywateli

Tomasz Terlikowski (© Edyta Ganc/POLSKA)

Tomasz Terlikowski, komentator "Wprost"

2009-01-04 21:17:59, aktualizacja: 2009-01-05 08:59:52

Hamas otwarcie deklaruje, że chce "zepchnąć Izrael do morza" - i tego celu nie zmienia od lat - pisze Tomasz Terlikowski, publicysta "Wprost".

Wizyta w Yad Vashem jest dla każdego normalnego człowieka (i to niezależnie od narodowości) przeżyciem traumatycznym. Wystawa jest urządzona w taki sposób, by przeprowadzić człowieka od obrazów kwitnących wspólnot żydowskich Europy Środkowej do obrazu całkowitego ich zniszczenia, ruin i braku.

Zdjęciom, filmom czy artykułom towarzyszą utrwalone opowieści ludzi, którzy przetrwali, ale którzy doświadczyli śmierci swoich ojców, matek, sióstr i braci. Niezmiennym elementem tych narracji pozostaje poczucie samotności i zapomnienia, jakim otoczyli Zagładę wielcy tego świata w czasie II wojny światowej. A na koniec widz wychodzi na balkon,

z którego obserwować można nową Jerozolimę, stolicę odbudowanego państwa żydowskiego.

Ten widok napawa dumą, ale i uświadamia, czego trzeba bronić. A w połączeniu z uczuciami, jakie wywołuje w człowieku obejrzenie dramatu Holokaustu, budzi to świadomość konieczności obrony tego, co udało się zbudować, odzyskać. Obrony prawa do własnego istnienia, które zostało podważone przez hitlerowskie Niemcy, a którego w tym czasie nikt (także amerykańscy Żydzi) specjalnie głośno nie bronił. I na tych właśnie uczuciach zbudowana jest tożsamość współczesnego Izraela.

Poczucie konieczności obrony własnego kraju wzmacnia nieustanne zagrożenie bytu narodowego. Państwo żydowskie otoczone jest przez kraje mu wrogie. A jego istnienie zależy w znacznym stopniu od tego, na ile jego armia jest sprawna i zdeterminowana do walki.

Muzułmanie czy przedstawiciele krajów arabskich (nie tylko z organizacji terrorystycznych takich jak Hamas) nie ukrywają, że już samo istnienie Izraela jest dla nich trudne do przyjęcia, a tym, co powstrzymuje ich od konkretniejszych działań, są militarne nauczki, jakie wrogom zafundowała żydowska armia w kolejnych wojnach.

I tak własna, tragiczna historia, a także istotny element tożsamości wielokulturowego państwa, jakim jest Izrael, układają się w spójne wyjaśnienie jego polityki wobec Strefy Gazy. Obrona przed wciąż powracającymi atakami na własne terytorium i obywateli przestaje tu być tylko sprawą obowiązków państwa wobec swoich mieszkańców, a staje się racją bytu całej państwowości fundowanej przecież na założeniu, że Izrael ma sprawić, by Holokaust czy mordowanie ludzi tylko za to, że są Żydami, już nigdy nie mogły się powtórzyć.