sobota 04 lutego 2012 r. imieniny obchodzą: Weronika, Mariusz, Andrzej

Polska » Magazyn » Artykuł

Moja udręka i ekstaza

Prof. Edward Malec (© Marcin Makówka)

Anita Czupryn

2009-03-20 13:57:32, aktualizacja: 2009-03-20 14:15:41

O tym, kiedy i dlaczego lekarz chce się zrzec honorarium, i co z tego ma, z profesorem Edwardem Malcem, światowej sławy kardiochirurgiem dziecięcym, szefem ośrodka kardiochirurgii w Monachium, rozmawia Anita Czupryn

Kubuś, Kordian, Mateusz, Julia.... Znów grupka małych polskich pacjentów z tzw. niedorozwojem lewego serca trafiła w Pana ręce. Jako pierwszy lekarz operował Pan dzieci z tą wadą w Polsce, teraz robi Pan to samo w Niemczech.

W tej chwili pięcioro dzieci z Polski jest świeżo po operacji. Kubuś będzie operowany w ten piątek, Julia w kwietniu. Dzieci, które trafiają do ośrodka kardiochirurgii w Monachium, przybywają tu różnymi drogami. Czasem pomagają fundacje, czasem bliscy zbierają pieniądze na własną rękę.

Rodzice opowiadali mi, że robi Pan rzeczy niebywałe. Ratuje dzieciom życie, nie pobierając honorarium, a na dodatek załatwia zniżki na leczenie szpitalne w monachijskiej klinice.

W głowie mi się nie mieści, że mógłbym brać honorarium od ludzi, którzy z takim trudem zbierają pieniądze, by ratować swoje dzieci.

∨ Czytaj dalej

Reklama

A cena operacji w Niemczech, zwłaszcza teraz, po wzroście kursu euro, stała się jeszcze wyższa. Nigdy nie wziąłem honorarium, choć jako szef ośrodka mam prawo do prywatnych pacjentów i prywatnego honorarium. Oficjalnie się go zrzekłem. Niektórym trudno to zrozumieć.

Pewnie zastanawiają się: co Pan z tego ma?

Wielu zadaje sobie to pytanie. Krytykują mnie z tego powodu, ale nie przejmuję się. Zostałem lekarzem, chcę leczyć dzieci. Jeśli ktoś się zwraca do mnie o pomoc, nie odmawiam. I nigdy tego nie zrobię, o ile będę widział cień szansy na uratowanie dziecka. A co jeszcze mam z tego? Olbrzymią satysfakcję, gdy oddaję rodzicom zdrowe, uśmiechnięte dziecko. Gdyby pani zobaczyła mój gabinet - nie wiszą w nim dyplomy, choć przecież mam ich pełno. Jego ściany toną w setkach zdjęć dzieci, które uratowałem. Rodzice już wiedzą, że takie zdjęcie to dla mnie największa zapłata.

Ilu polskim dzieciakom pomógł Pan, pracując w niemieckiej klinice?

Zoperowałem 103, ale czeka kolejnych kilkadziesiąt. Codziennie przybywają nowe. Jedna grupa to te, które zacząłem leczyć jeszcze w Polsce. Są takie wady serca, które wymagają więcej niż jednej operacji. Druga grupa to dzieci, którym w Polsce leczenia odmówiono. Z różnych powodów. Przyjeżdżają więc do mnie, a ja, jeśli widzę jakąś szansę, próbuję ją wykorzystać. A trzecia - rodzice mówią: "My po prostu chcemy, aby to pan operował".

Mnie tak mówili o Panu: profesor to cudotwórca.

Mnie nie wolno liczyć na cud. Każdą operację muszę dokładnie przemyśleć, zaplanować. W swoim życiu zoperowałem prawie 6 tys. dzieci z wadami serca. Moim wielkim nauczycielem był prof. Wiliam Norwood, Amerykanin, jeden z największych kardiochirurgów na świecie. Dwa tygodnie temu odwiedził mnie w Monachium i jak zawsze rozmawialiśmy o tym, co można jeszcze nowego zrobić, jak udoskonalić metody leczenia. Dziś moje operacje wyglądają inaczej niż te, które robiłem w Krakowie. I muszę powiedzieć, że dzieci szybciej dochodzą do siebie.

To dlatego, że ma Pan teraz lepsze warunki do pracy?

∨ Czytaj dalej

Reklama

W Krakowie też były świetne. Wybudowałem 10-łóżkowy oddział intensywnej terapii, znakomicie wyposażony. Ale tu mogę robić to, czego w Krakowie nie mogłem. Na przykład przeszczepy serca. I mogę wszczepiać sztuczne komory serca dzieciom.

Dlaczego w Krakowie było to niemożliwe?
Żeby robić przeszczepy serca, ośrodek musi być dobrze przygotowany, otrzymać specjalną akredytację. To wielkie logis-tyczne przedsięwzięcie. W Monachium przeszczepy są na porządku dziennym, wykonuje się ich rocznie ponad setkę - dorosłym i dzieciom. W Polsce są ciągle problemy z dawcami. Zdarzało się, że trafiało do mnie dziecko, dla którego jedyną szansą był przeszczep, lecz dawcy nie było, a dziecko nie może czekać. Tutaj mogę wszczepić sztuczne komory i zyskać na czasie.

Polskie dzieci wciąż są skazane na to, by ich rodzice organizowali zbiórki pieniędzy, aby leczyć je za granicą. Z czego to wynika? Ze złej organizacji służby zdrowia, mniejszych pieniędzy, gorszych specjalistów?

Gdy pracowałem w Polsce, to dzieci też wyjeżdżały za granicę na leczenie. Ale w 2007 roku, kiedy wyjechałem do Niemiec, zmniejszyła się liczba dzieci operowanych w Polsce, i to znacznie. Może dlatego, że w Warszawie zamknięto najstarszy ośrodek, kolebkę polskiej kardiochirurgii dziecięcej przy ul. Litewskiej. Połączono go z tym przy ul. Działdowskiej. Znacznie ograniczono też liczbę operacji w Zabrzu, bo lekarz stamtąd przeszedł do Krakowa na moje miejsce. W Polsce jest osiem ośrodków kardiologicznych, razem z prywatną kliniką we Wrocławiu. To za mało. Zwłaszcza że na świat przychodzi coraz więcej dzieci z wrodzonymi wadami serca - ok. 3,5 tys. każdego roku. Zabiegów wykonuje się niewiele powyżej 2 tys.

Ale przecież nie narzekamy na brak polskich kardiochirurgów.
To prawda. Jest wielu świetnie przygotowanych lekarzy. Ale… Zresztą, ja przestałem już w to wnikać. Choć oczywiście pytam rodziców, dlaczego nie chcą operować dziecka w Polsce. Mówią, że są kolejki. Nie analizuję tego, po prostu leczę dzieci.

Wiem, że polskich kardiochirurgów bulwersuje fakt, że dzieci wyjeżdżają do Monachium. Nieraz słyszałam, że nie ma takiej potrzeby, że to fanaberia rodziców.
Chciałem zwrócić uwagę, że te dzieci nie przyjeżdżają do Monachium, ale do jednego, konkretnego kardiochirurga. Gdybym się przeniósł z Monachium powiedzmy do Paryża, Berlina czy Lon-dynu, to tam również pojechałyby za mną.

∨ Czytaj dalej

Reklama

Zanim objąłem klinikę w Monachium, nie było tu leczone ani jedno polskie dziecko.

Dlaczego rodzice wybierają Pana?
Może dlatego, że lubię to, co robię, może poświęcam dzieciom więcej czasu niż inni. Traktuję to jako coś więcej niż zwykły zawód i możliwość zarabiania.

"Bez miłości do dzieci nie da się wykonywać tego zawodu" - to Pańskie słowa.
Potwierdzam, nie da się. Mnie nauczono, abym nigdy nie liczył godzin spędzonych przy chorym dziecku po operacji. Tak, zdarzają się lekarze, którzy przychodzą do pracy o ósmej, a o czternastej zamykają drzwi i zapominają o dzieciach. Ja wychodzę ze szpitala, jadę samochodem, myślę o dzieciach, dzwonię z domu, pytam, jak się dzieci mają, rozmawiam z żoną, a ona mi mówi: "Znów jesteś w szpitalu". Tak, w sobotę i niedzielę też jeżdżę do szpitala. Tu wszyscy się przyzwyczaili. W Polsce było to niemile widziane. Zawsze też mówiłem, że w szpitalu najważniejsze jest dziecko, potem jego rodzic. A dopiero potem dyrektor, profesor, docent. To też nie było mile widziane. Ale mnie bliżej było do dzieci i ich rodziców. Zwłaszcza gdy doświadczałem tych momentów, jak patrzą lekarzowi w oczy, jak chcą wyczytać z nich to, co najważniejsze - czy ich dziecko będzie żyło.

Ma Pan własne dzieci?
Mam dwie córki. Starsza jest na piątym roku medycyny w Krakowie, młodsza uczy się w liceum. Jestem z nich dumny i cieszę się, że są zdrowe. Gdy trafiają do mnie chore dzieci, myślę o swoich córeczkach - i te obce, chore dzieci traktuję jak własne.

Konrad Tomczak, którego synek trafił właśnie do Pana dzięki akcji "Serce" Fundacji Radia Zet, powiedział mi, że określa się Pana mianem dobra narodowego. Jak się Pan z tym czuje?
Oj, te słowa narobiły mi problemów. Po raz pierwszy użył ich kilka lat temu w wywiadzie wspomniany już prof. Norwood. Powiedział, że jestem skarbem narodowym. To wzbudziło wielką zazdrość wśród innych lekarzy. Często doświadczałem tej zazdrości. Do dziś nie rozumiem, skąd się ona bierze. Moim sukcesem jest ratowanie życia i zdrowia dzieci. Jeśli ktoś mi tego zazdrości, jest to dla mnie irracjonalne. Ale tak, od tamtej pory rodzice tak mówią. To dla mnie wielkie obciążenie, bo wiem, że moje możliwości są ograniczone.

∨ Czytaj dalej

Reklama

Mówi się o Panu, że ma Pan najlepsze na świecie wyniki w liczbie uratowanych dzieci.
Nie znam takich rankingów. Ale wiem, że to oznacza całe lata żmudnej, ciężkiej pracy. Dziś szlaki są już przetarte i zespół niedorozwoju lewego serca operuje się praktycznie wszędzie: w Polsce, Niemczech, na Białorusi, Ukrainie i Słowacji. Teraz to żaden problem. Ale 15 lat temu, gdy jeździłem do Stanów, tam uczyłem się, wracałem do Polski, operowałem i uczyłem tego innych, przeżywałem gehennę. Kiedyś mnie poproszono, abym na zjeździe lekarzy wygłosił wykład inauguracyjny. Nadałem mu tytuł: "Zespół niedorozwoju lewego serca - udręka i ekstaza". Żeby uratować dziecko, spędzałem przy jego łóżku dni i noce. Patrzyłem na nie, sprawdzałem monitory. Te noce to była nieprawdopodobna udręka, szalony wysiłek. Chyba wiem, co było ekstazą. Gdy dziecko się uśmiechało. Człowiek zapomina wtedy o tych nocach nieprzespanych, o łzach i pocie.

Rodzice mówią, że dziękują Bogu, że Pan jest.
Całkiem niedawno dowiedziałem się, że były zamawiane msze w mojej intencji. Taka też msza będzie w Monachium 26 kwietnia. To mi się na obczyźnie zdarzyło po raz pierwszy.

Dodaj komentarz

Drukuj
Wyślij
Dodaj

Komentarze (4)
Przejdź do dyskusji na forum

Wyświetl od:
Zwiń wszystkie wątki

Wspaniały człowiek

Marek (gość) 17.01.11, 11:18:07

Chylę czoła, i mam ogrony szacunek dla Pana Profesora.
Szkoda tylko że musiał wyjechać za granię, bo Polska nie jest w stanie zapewnić mu odpowiednich warunków pracy - porównywalnych z tymi w niemczech :-(

0 / 0 zgłoś naruszenie odpowiedz

Profesor

jaffa6 (gość) 25.04.10, 22:52:01

Dzięki Profesorowi dziś jest w śród nas Kornelka.Została zoperowana kiedy miała zaledwie miesiąc(koarktacja aorty) i nie ważyła jeszcze kilograma a aorta miała 2 mm.Niestety nie mieliśmy okazji pokazać małej jak podrosła i podziękować bo przestał już pracować W Prokocimiu,ale jesteśmy bardzo wdzięczni i dziękujemy za to z całego serca:)

0 / 0 zgłoś naruszenie odpowiedz

Profesor

polka (gość) 13.10.09, 21:59:28

Ogromny szacunek dla takiego CZŁOWIEKA jak profesor Malec,niestety tacy ludzie nie mają miejsca w systemie ....nie piszę więcej,bo wiadomo o co chodzi.

0 / 0 zgłoś naruszenie odpowiedz

znam Profesora

hubusiowa mama (gość) 23.05.09, 14:01:05

Poznałam Pana profesora Malca. Uratował życie mojego synka. Mimo, że nie było miejsc na przyjęcie w Monachium kolejnych dzieci z Polski On stanął na głowie, by przyjąć moje dziecko, któremu sam dawał miesiąc życia!!! Zdąrzył z operacją w ostatniej chwili i dziś Hubuś jest radosnym 1,5 rocznym chłopczykiem:)
Jest niezwykle pokornym człowiekiem, ale świadomym swojej wiedzy i umiejętności. Dzieci operuje, bo je kocha i poświęca się im bez reszty!!!

0 / 0 zgłoś naruszenie odpowiedz

Rozrywka

Polska

Aktualne wydanie:

Prenumerata:

Informacje: 22 201 41 01
Zamówienia z Warszawy bezpośrednio u dystrybutorów:
Ruch SA: 22 581-98-06/24
Kolporter SA: 22 355- 04- 71/73/74/77
GLM: 22 649-41-61 lub 22 649-40-80
e-wydania: www.prasa24.pl; www.e-gazety.pl, www.e-kiosk.pl

Reklama:

Polskapresse Sp. z o.o. Oddział Biuro Reklamy w Warszawie

Wiktor Pilarczyk tel. 022 201 41 00

ul. Domaniewska 41
02-672 Warszawa
tel. 22 201-41-00
fax 22 201-41-99
e-mail: reklama.warszawa@polskapresse.pl