Ponure wieści o tym kryzysie są zawsze blisko - dbają o to media

Data dodania: 2009-03-07 07:11:47 Ostatnia aktualizacja: 2009-03-07 07:11:47

Monika Libicka

Angielskie przysłowie mówi , że optymista to ktoś, kto jeszcze nie przeczytał porannych gazet. Trudno było się z tym nie zgodzić przez ostatnich kilka miesięcy.

Przeciętny obywatel naszego kraju, który ma szczęście obudzić się wypoczęty po spokojnie przespanej nocy, ma małe szanse, by docenić wstający nowy dzień, usłyszeć ptaka za oknem czy uśmiechnąć się do swoich dzieci. Jeśli nieopatrznie włączy radio, natychmiast zostanie zbombardowany wieściami z frontu walki z kryzysem.

Dziennikarze na falach eteru od świtu przesłuchują polityków i finansowych ekspertów, próbując dowiedzieć się czegoś nowego na temat opcji pogrążających nasze firmy, kursu waluty, przestraszonych inwestorów i krążących wokół naszych oszczędności międzynarodowych szajek spekulantów.

Obrazu nadciągającej apokalipsy dopełnia lektura dziennika porzuconego w porannym metrze przez udręczonego współpasażera.

∨ Czytaj dalej

Katastrofa finansowa, dno kryzysu, deficyt i spadki inwestycji to frazy, które od kilku miesięcy nie schodzą z czołówek gazet. Jak w tym wszystkim zdobyć się na optymizm?

Czy ten kryzys byłby równie straszny w świecie bez mediów, które stale nam o nim przypominają? Czy myślelibyśmy o tym, że Europejski Bank Centralny tnie stopy, a bank angielski przekracza kolejny Rubikon, decydując się na dodrukowanie pieniędzy dla "podpompowania" kulejącej gospodarki?

Czy rozpaczalibyśmy nad chwiejnym budżetem, gdyby nie przypominały nam o tym stale serwisy informacyjne, które osaczyły nas z wielu stron? Nie. Pewno wstalibyśmy rano, wypili kawę i odwieźli dzieci do szkoły.

Może więc czas przestać się przejmować czarnowidztwem i zacząć wyglądać wiosny. Tym bardziej że zgodnie z opiniami socjologów mamy predyspozycje do tego, by przetrwać ten kryzys lepiej niż obywatele Stanów Zjednoczonych czy zwykle sytych gospodarek Europy Zachodnich.

Profesor Janusz Czapiński tłumaczył w tym tygodniu naszej koleżance Paulinie Nowosielskiej, że kryzys to dla nas żadna nowość i dzięki temu mieliśmy jako naród już wielokrotnie okazję wyprodukować przeciwciała na ten rodzaj choroby.

Przeżyliśmy już fatalny początek lat 90., gwałtowny spadek poziomu życia i masowe bezrobocie, potem kolejne spowolnienie gospodarcze, gdy rząd Jerzego Buzka wprowadził cztery reformy społeczne. Wzrost naszego PKB wynosił wtedy tylko 1 proc.! I jakoś sobie daliśmy z tym radę. Nie było masowej depresji i wielkiej smuty. Po pogorszeniu przyszło polepszenie - i pewno tak będzie i teraz.

Tych, którzy w to nie wierzą, odsyłam do informacji podanej przez naszych dalszych sąsiadów, naukowców z Instytutu Międzynarodowych Studiów Ekonomicznych w Wiedniu. Prognozują oni, że takie kraje, jak Polska, Czechy, Słowenia i Słowacja, najprawdopodobniej unikną recesji grożącej reszcie państw Europy Wschodniej.

A polski zdewaluowany złoty przełoży się na korzystny bilans w handlu zagranicznym i pozwoli ograniczyć deficyt, a co za tym idzie, szybciej stanąć na nogi.

Lubimy bardzo narzekać, ale może zamiast uprawiać ten narodowy sport, posłuchajmy tych, którzy wykazują w tej sytuacji więcej spokoju. Profesor Leszek Balcerowicz dwa dni temu mówił w telewizyjnym wywiadzie, że nasz rząd przyjął słuszną strategię walki z kryzysem, a ci, którzy zachęcają do zwiększenia wydatków budżetowych w celu pobudzenia gospodarki, namawiają nas na scenariusz węgierski.

∨ Czytaj dalej

W dzisiejszym Forum Autorów Göran Lind, doradca Szwedzkiego Banku Centralnego, opowiada o tym, jak sobie radzili z kryzysem Szwedzi, którzy w 1992 roku zdecydowali się na bardzo ekstrawagancki krok, czyli nacjonalizację banków. Gdy po kilku latach zrestrukturyzowane instytucje finansowe zostały z powrotem sprywatyzowane, szwedzka gospodarka najgorsze miała już za sobą i znów stała się symbolem dobrobytu i stabilizacji, której zazdroszczą jej inne kraje.

Winston Churchill mówił, że sukces to umiejętność przechodzenia od porażki do porażki bez utraty entuzjazmu. Mam nadzieję, że tego entuzjazmu nam nie zabraknie. Choć, gdy czytam to, co mówi naszym dziennikarzom doradca prezydenta do spraw ekonomicznych Adam Glapiński, trochę się boję... nie o nas, lecz o naszego prezydenta. Czy doradca w takim afekcie może dobrze doradzić obiektowi swojego uwielbienia?

W innej rozmowie opublikowanej niedawno na łamach naszej gazety prof. Balcerowicz tłumaczył Mirze Suchodolskiej, że "ekonomia jest nauką empiryczną, pozwalającą zwykle na podstawie doświadczeń stwierdzić, które tezy są absurdalne, a które mogą się sprawdzić". Pewno niebawem przekonamy się, kto miał rację w debacie na temat walki z kryzysem. Póki co nie dajmy się pogrążyć ponurym proroctwom.

Pamiętam, jak latem 1997 roku południową Polskę zalały wody wezbranych rzek, powodując tak duże straty materialne, że okres ten potem określano mianem powodzi tysiąclecia. Gdy zagrożenie w moim rodzinnym Wrocławiu minęło, wyjechałam na urlop do Chorwacji...

W drodze powrotnej zadzwonił do nas z Polski ojciec mojego kolegi i zasugerował, że powinniśmy wybrać drogę naokoło przez Niemcy, bo Czechy są nieprzejezdne. Podobno woda pozrywała mosty, zniszczyła drogi, pogrążając całą Bohemię i Morawy w chaosie od Pragi po Hradec.

"Skąd to wiesz, tato?" - zapytał mój przyjaciel. "Z telewizji" - padła odpowiedź. "Tato, nie wiesz, że telewizja kłamie?" - zawołał mój kolega. Jak się można domyślić, przez Czechy przejechaliśmy szybko i bez najmniejszych problemów.

Nie twierdzę oczywiście, że przez ten kryzys przejdziemy suchą nogą, ale myślę, że wszyscy potrzebujemy trochę optymizmu na tym trudniejszym niż zwykle przednówku. Na przekór temu, co słychać zewsząd.

1 2 › »