Prasłowiańska dyskoteka

Prześlij ▪ Drukuj

Poleć znajomemu ten artykuł

Adres email: Wyślij

Kto 23 stycznia wpadnie do stołecznej Stodoły na koncert grupy Żywiołak, ten pojmie, że oprócz powyższych ingrediencji do grania nowoczesnego folku potrzeba siły słonia, zwinności małpy i kondycji etiopskiego maratończyka - i tylko wówczas jest cień szansy, że wyjdzie z tego prawdziwa prasłowiańska potańcówka.

Członkowie Żywiołaka na Gwiazdkę obdarowali nas debiutancką płytą "Nowa Ex-Tradycja" - teraz idą za ciosem na żywo. Sami definiują swoją muzę jako biometal, ekometal, heavy folk czy muzyka psychodelicznej Świtezianki, ale jedno jest pewne: są najnowszym objawieniem na polskim rynku.
Zresztą nie tylko folkowym.

- Przylgnął do nas stereotypik kapeli folkowej, a nie do końca tak jest. Bo folk jest mięciutki jak kaczuszka, a my wcale tacy mięciutcy nie jesteśmy - mówi rudowłosa wokalistka Ania Piotrowska, z racji scenicznego temperamentu zwana przez kolegów atomową jędzą. - Kto przychodzi na nasz koncert, oczekując folkowych doznań, przeżywa mały szok kulturowo-szufladkowy. Bo chociaż wywodzimy się z muzyki folkowej, taką samą miłością darzymy rockandrollowców i metalowców - wchodzi jej w słowo lider kapeli Robert "Delira" Jaworski.

Rozmawiamy w jego przytulnym mieszkanku w centrum Warszawy, totalnie zagraconym najróżniejszymi instrumentami. - W naszej muzyce nie ma instrumentów ważnych i mniej ważnych. Są tylko charakterystyczne i mniej charakterystyczne - tłumaczy Jaworski, w którego kolekcji honorowe miejsce zajmuje okazała lira korbowa. - To ona decyduje o brzmieniu Żywiołaka. Ostatnio zawęziłem koncertowy asortyment i oprócz liry wykorzystuję tylko nietypowo nastrojone skrzypce i flety - opowiada muzyk, pokazując wiszące na ścianach cudeńka w rodzaju fideli renesansowej, dud czy przemalowanej na czarno altówki. - Naturalnie, żeby była bardziej mroczna - żartuje.

Jaworski jest nie tylko artystą, ale i wielowiedem w temacie rodzimego folkloru (ma w małym palcu wszystkie dzieła Oskara Kolberga). Podróż przez łany nut zaczął od dwuletniej przygody z własną folkmetalową formacją ich troLe, współpracował też z Kapelą ze Wsi Warszawa. Aż w końcu w 2005 r. spotkał na swej drodze lidera warszawskiego kolektywu Open Folk Roberta Wasilewskiego (odpowiedzialnego w Żywiołaku głównie za elementy "metalowe": potężny przesterowany bas i okazjonalne erupcje gitarowe). Połączyły ich wspólne fascynacje (zogniskowane, jak wyjawia Jaworski, głównie na czadowym folku skandynawskim) i chęć solidnego przewietrzenia rodzimej sceny folkowej. Dzieckiem tego muzycznego romansu, poczętym wraz z dwiema "śpiewającymi czarownicami" i obsługującym m.in. baraban i czynele perkusistą Maćkiem Dymkiem, jest właśnie Żywiołak.

Ile w ich muzyce jest polskiej ludowości? - Każdy temat, który gramy, ma w sobie cząstkę folkloru. Na niej budujemy kolejne elementy tak, że całość nabiera cech utworu rockowego - wyjaśnia Jaworski. Folklor odbija się także w tekstach piosenek. Roi się w nich od utopców, południc, dusiołków i innych oślizłych kreatur , którymi straszyli dzieci (i dorosłych) nasi prasłowiańscy przodkowie. - Pasjonuje nas ludowa demonologia. A z racji ewidentnych związków z kulturą pogańską nie jest to sfera, do której zbyt często się powraca - tłumaczą muzycy.

Ten koktajl przysporzył zespołowi sławy i lawiny nagród. Obok prestiżowej Nowej Tradycji wygrali rockowe Młode Wilki. Zawitali nawet (obok Nataszy Urbańskiej, Isis Gee i Queens) wśród wykonawców wytypowanych do Eurowizji. - Cóż, dostaliśmy zaproszenie, ale równie szybko dostaliśmy wyproszenie - śmieje się perkusista Maciek Dymek, komentując dyskwalifikację grupy z powodu upublicznienia konkursowej piosenki przed ustalonym terminem. Zamiast rozlewać łzy, Żywiołak wziął się do roboty, której efekt w wersji live poznacie za dwa tygodnie na klepisku w stołecznej Stodole.