Mamy jedną okazję do świętowania mniej

Przed 30. rocznicą porozumień sierpniowych awantura wisiała w powietrzu. Nietrudno było przewidzieć, że prawa autorskie do Sierpnia '80 przypiszą sobie ci, którzy niekoniecznie w tamtych dniach grali pierwsze skrzypce. Tak było już kiedyś, kiedy obchody zawłaszczyli AWS i liderzy w czasie stoczniowego strajku raczej urlopujący niż walczący za bramą stoczni. Kto więc w tych dniach stawiał na powtórkę, wcale się nie pomylił.

Można dyskutować, czy rocznicowy zjazd był dobrą okazją do wygłoszenia kilku gorzkich prawd o polskiej solidarności - i tej pisanej dużą, i tej pisanej małą literą. Można się spierać, czy porównanie dziesięciomilionowego ruchu społecznego z siedmiusettysięcznym związkiem zawodowym było trafne. Można rozważać, czy utrzymanie tamtej jedności w ogóle było możliwe. Ale nie można kilkudziesięciu milionom Polaków odbierać radości ze świętowania wydarzeń, które w finale dały nam wolność.

Kiedy widziało się kilkudziesięciu rozpartych w fotelach delegatów w mocno poluzowanych krawatach, pokrzykujących i buczących na premiera, przestawało być ważne, czy Tusk ich sprowokował, czy też nie. Istotniejsze stawało się przekonanie, że nie ma takiego wydarzenia, które nie może być pretekstem do demonstracji arogancji i bezczelności.

Smutne obchody radosnej rocznicy Sierpnia pokazują, że sklejenie rozbitej na dwa obozy Polski wcale nie będzie łatweKiedy na mównicy stanęła prawdziwa bohaterka Sierpnia, krew się gotowała na widok pyskującej grupki działaczy, których jedynym osiągnięciem było zapisanie się we właściwym momencie do komisji zakładowej. Ciekawe, że najostrzejszy atak na kobietę, która nigdy nie próbowała zbić najmniejszego kapitału politycznego na swojej niekwestionowanej odwadze, przypuścił poseł urodzony w roku 1970. Widać Henryka Krzywonos trafiła celnie, a hufce prezesa poczuły potrzebę przyjścia z odsieczą, gdy nowa wersja najnowszej historii Polski prezentowana przez Jarosława Kaczyńskiego nie wytrzymała zderzenia z faktami. Odwaga wyraźnie w Gdyni staniała.

Smutne obchody radosnej rocznicy pokazują, że sklejenie rozbitej na dwa obozy Polski nie będzie łatwe. Rozkopane brutalnie pięć lat temu w kampanii podziały są silniejsze niż niekwestionowany sukces wywalczony trzydzieści lat temu. Zastanawiam się, czy istnieje ktoś lub coś, co mogłoby je zasypać. Na razie na horyzoncie nie pojawia się ani osoba, ani idea, która podział Polski na "waszą" i "naszą" mogłaby zlikwidować. Zostaje więc powrót do tekstu Młynarskiego i postulat - znów aktualny - pana Wojciecha: "Okażmy serce dla tych facetów, zewrzyjmy dłonie, weźmy się w kupę. Bo w tym tkwi sedno, drodzy rodacy, by się faceci czuli potrzebni w domu i w pracy". A reszty lepiej nie cytujmy - bo nas pozbawia nadziei.

Kamil Durczok

Dodaj komentarz

• Drukuj
• Wyślij
• Dodaj
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 
  • 

Poleć znajomemu ten artykuł

Adres email: Wyślij