Polska » Fakty » Świat » Strach utrudnia pomoc dla Haiti

Strach utrudnia pomoc dla Haiti

Data dodania: 2010-01-19 13:22:49 ▪ Ostatnia aktualizacja: 2010-01-22 01:30:32

Linda Polman

Prześlij ▪ Drukuj

Dodaj:

Osoby, które niosą pomoc ofiarom trzęsienia ziemi, boją się, że ci biedacy wyrządzą im krzywdę. To paraliżuje działania

Pracownicy pomocowi już nazwali trzęsienie ziemi na Haiti historyczną katastrofą. Taka ocena wynika z liczby ofiar i skali zniszczeń. Ale operacja ratunkowa wyróżnia się również tym, że pomoc powoli dociera do ofiar. Pięć dni po tragedii wiele miejsc jest w gruncie rzeczy pozbawionych pomocy międzynarodowej.

Nie wynika to z braku środków, dostaw i ekspertów. Pomoc nadchodzi z dziesiątków krajów, ale w większości utknęła na lotnisku.

∨ Czytaj dalej

Ekipy ratunkowe wydobywają ludzi z pięciogwiazdkowych hoteli, budynków uniwersyteckich, supermarketu i siedziby ONZ. Wszystko to w lepszych dzielnicach Port-au-Prince, ale w biednych sektorach, gdzie zniszczenia wydają się dużo większe, zapomniane ofiary wpisują na Twitterze, że jeszcze nie spotkały zagranicznego ratownika.

Podobno wielu pracowników pomocowych ma zakaz poruszania się po mieście bez uzbrojonej ochrony, o którą trzeba się wykłócać z dowództwem wojskowym ONZ. ONZ straciła wielu ludzi i nie chce narażać życia kolejnych.

Ale wygląda na to, że pracownicy pomocowi bardziej się boją zwykłych Haitańczyków niż somalijskich watażków, darfurskich dżandżawidów czy afgańskich talibów. Przerażeni holenderscy ratownicy nie dotarli do zawalonego budynku z uwięzionymi ludźmi, a lekarzom zdarza się uciekać od pacjentów.

Dziennikarz CNN Sanjay Gupta zobaczył przed zaimprowizowaną przychodnią belgijski zespół medyczny, który ewakuowano oenzetowskim autobusem. Podobno przepisy nie pozwalają na to, aby żołnierze ONZ zapewniali bezpieczeństwo lekarzom. Belgowie zabrali ze sobą sprzęt medyczny i lekarstwa, by nie wpadły w ręce złodziei.

Gupta, który jest z wykształcenia lekarzem, został na miejscu wraz z ekipą telewizyjną i kontrolował stan porzuconych pacjentów, z których część nadal była podłączona do kroplówek - i do żadnej kradzieży nie doszło. Dla niektórych ratowników bezpieczeństwo jest ważniejsze niż życie ofiar kataklizmu.

Nie pomaga obraz tworzony przez media. Pośród gruzów rządzi CNN. - Nie licząc konfliktów militarnych, jest to nasza największa operacja ratunkowa od tsunami w 2004 r. - powiedział Tony Maddox, szef CNN International. Kreuje się zatem obraz operacji pomocowej jako przede wszystkim amerykańskiej - a jednym z zasadniczych problemów jest amerykański pogląd na Haiti.

CNN nie przestaje opowiadać światu o grabieży (której natężenie do tej pory jest znacznie mniejsze niż po huraganie "Katrina" w Atlancie) i o tym, jak niebezpieczne jest rozdawanie żywności, ponieważ można zostać zadeptanym.

Również rząd amerykański, najważniejszy uczestnik operacji pomocowej, nie robi nic w kierunku poprawy atmosfery. Wręcz przeciwnie. Kiedy prezydent Obama powiedział, że działania pomocowe USA będą "agresywne", użył tego słowa niemal w dosłownym znaczeniu. Operacją humanitarną nie kierują agendy cywilne, lecz Pentagon.

Obama wysłał na karaibską wyspę 9 tys. żołnierzy i flotę okrętów atomowych. Ofiary wojny w Kongu (która pochłonęła pięć milionów istnień ludzkich) i ludobójstwa w Darfurze byłyby zachwycone taką troskliwością, ale Haiti leży znacznie bliżej USA i od dziesięcioleci jest solą w oku Ameryki.

W Stanach Zjednoczonych mieszka od jednego do dwóch milionów Haitańczyków i cały czas próbują do nich dołączyć kolejni. Każdego dnia na plaże w Miami wypływają zwłoki haitańskich topielców. Haiti jest też obciążeniem dla amerykańskich podatników, którzy uważają, że wpompowane w tej kraj miliardy powinny go przynajmniej wydobyć z grupy najbiedniejszych miejsc na ziemi. Do tej pory trwa dochodzenie w sprawie zaginionych wielu milionów dolarów, które zostały wysłane ofiarom huraganu na Haiti w 2008 r.

∨ Czytaj dalej

Ponadto wielu pobożnych Amerykanów ze zgrozą odnosi się do faktu, że voodoo jest oficjalnie uznaną religią na tej karaibskiej wyspie. Wreszcie, a może przede wszystkim, Haitańczycy są biedni i czarni. Według niektórych Amerykanów jedno plus drugie równa się… gangi morderców.

Nalot żołnierzy i pracowników humanitarnych na lotnisko Port-au-Prince przypomina mi inwazję wojskową USA z 1994 r., do której rozkaz wydał prezydent Clinton. Pracowałam tam wtedy od dwóch lat jako korespondent holenderskiego radia. Przybyło 20 tys. żołnierzy, ale zaskakująco nerwowo zadawali sobie pytanie, jak ich mogą przyjąć nieuzbrojeni Haitańczycy.

Okazało się, że tłumy zjawiły się na lotnisku i w porcie, aby powitać amerykańskich gości. Szli przez miasto, grając na bębenkach i w pokrowcach na dzbanek z herbatą na głowach, by pokazać, jak są szczęśliwi. "Liberté! Merci Beel Cling Dong!" - krzyczeli. Przerażony amerykański szeregowy, zapytał mnie na widok tłumu tych żyjących w nędzy, czy pokrowce "to jest jakieś voodoo?" Uspokoił się, kiedy przejechała kawalkada bmw i mitsubishi, żeby popatrzeć na inwazję.

Tam, skąd przyjechał, właściciele takich pojazdów to porządni obywatele. Na Haiti wielu z nich zajmuje się handlem narkotykami albo rozkradaniem amerykańskich dolarów. Na Haiti dobrymi ludźmi są bezbronni mieszkańcy slamsów. Z punktu widzenia mieszkańca zachodniego miasta świat stoi tutaj na głowie.

Fakt, że ekipy ratunkowe utknęły na lotnisku, to jeden z powodów, dla których wciąż tak naprawdę nie wiemy, co się dzieje. Do tej pory wyciągnięto spod gruzów 70 żywych osób, co daje 14 ocalonych na dzień pracy 1739 ekspertów od ratownictwa z różnych krajów. Liczba ta bez wątpienia podskoczyłaby, gdyby część profesjonalnego sprzętu udostępnić zdesperowanym ludziom, którzy dniem i nocą próbują odgruzowywać ofiary gołymi rękami.

Miejmy nadzieję, że lękający się o swoje bezpieczeństwo ludzie od dystrybucji żywności wiedzą o następującym niedzielnym wydarzeniu: setki mieszkańców Port-au-Prince padły na kolana i zaczęły się modlić przed magazynem, w którym pracownicy fundacji Food for the Poor oznajmili, że będą rozdawać ryż i fasolę. Ludzie najpierw dopuścili do magazynu dzieci i starszych, chociaż nikt nie mierzył do nich z karabinów.

W kwietniu nakładem wydawnictwa Penguin ukaże się książka publicystki Lindy Polman "War Games: The Story of War and Aid in Modern Times"

1 2 › »

Komentarze

przejdź na forum

Rozrywka

Polska

Aktualne wydanie:

Prenumerata:

Informacje: 22 201 41 01
Zamówienia z Warszawy bezpośrednio u dystrybutorów:
Ruch SA: 22 581-98-06/24
Kolporter SA: 22 355- 04- 71/73/74/77
GLM: 22 649-41-61 lub 22 649-40-80
e-wydania: www.prasa24.pl; www.e-gazety.pl, www.e-kiosk.pl

Reklama:

Polskapresse Sp. z o.o. Oddział Biuro Reklamy w Warszawie

Wiktor Pilarczyk tel. 022 201 41 00

ul. Domaniewska 41
02-672 Warszawa
tel. 22 201-41-00
fax 22 201-41-99
e-mail: reklama.warszawa@polskapresse.pl

Kontakt z redakcją:

ul. Domaniewska 41 (budynek Saturn, II piętro)
02-672 Warszawa
tel. 022 201 42 00, 022 201 42 01
faks 022 201 42 01
redakcja@polskatimes.pl

więcej »

Reklama

Tylko w "Polsce" »

Ile razy mogliśmy zmienić polską przyszłość: Historia alternatywna

Wygląda na to, że w końcu pierwszy raz od czasów Batorego złapaliśmy wiatr w żagle. Czy na pewno jednak tylko w 1989 roku mieliśmy taką szansę? Historia alternatywna pozwala znaleźć ich w XX wieku co najmniej kilka. »

Polskapresse sp. z.o.o informuje, że wszystkie treści ukazujące się w serwisie PolskaTimes.pl podlegają ochronie. Dowiedz się więcej.
Jesteś zainteresowany kupnem treści? Dowiedz się więcej.

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane:

Więcej w tym dziale:

Zobacz także:

Najczęściej komentowane: