Nie płakałem po Jacksonie

Mariusz Grabowski, publicysta "Polski"

Data dodania: 2009-07-08 22:38:36 ▪ Ostatnia aktualizacja: 2009-07-08 22:38:36

2Komentarze ▪ Prześlij ▪ Drukuj

Dodaj:

Śmierć piosenkarza, globalna histeria i opłakiwanie jego pamięci, przygotowania do hucznego pochówku, wreszcie wielce tajemnicze zniknięcie trumny z jego zwłokami podczas wtorkowego pogrzebu wydają się układać w starannie wyreżyserowaną sekwencję dramatu.

Ale to tak naprawdę dramat bez żadnych głębszych emocji, raczej puste egzekwie i pompatyczny show na użytek maluczkich, którym próbuje się wmówić, że są oto świadkami wiekopomnego wydarzenia.

Wystarczy bowiem odsłonić trochę kurtynę tej medialno-funeralnej tajemnicy, aby przekonać się, że po drugiej stronie nie ma nic. Oprócz oczywiście tragedii słynnego piosenkarza, który muzyczną karierę zakończył jako zdziwaczały odludek, przekonany o swojej moralnej wyższości nad bliźnimi.

∨ Czytaj dalej

Już samo rozdmuchiwanie tej ludzkiej tragedii budzi moralne wątpliwości, bo nasuwa podejrzenia, czy przypadkiem nie stoi za tym finansowy interes firm fonograficznych, które postanowiły oto skorzystać z nadarzającej się okazji i napchać trzos.

Larum po Jacksonie przypomina bowiem zmasowane dobijanie się do naszej wrażliwości z apelem: "Umarł największy muzyk współczesnego świata! Nawet jeśli nigdy go nie lubiłeś, bo wydawał ci się dziwolągiem, uczcij jego pamięć i kup zestaw jego bestsellerowych płyt". I szczerze mówiąc, choć takie żerowanie na pamięci zmarłego może budzić niesmak, od biedy można to jakoś zracjonalizować. Do wyboru: galopującym kryzysem w branży muzycznej, uwielbieniem dla talentu piosenkarza, wreszcie ulitowaniem się nad wszystkimi jego życiowymi meandrami, z których ten polegający na uporczywym sztukowaniu odpadającego nosa byłby najsympatyczniejszym.

Argumenty z korporacyjnego spisku narzucają się niejako same, ale z medialnego zgiełku na temat pogrzebu króla popu można odczytać też inne, znacznie ciekawsze sygnały, które powinny zainteresować nie tyle księgowych, ale bardziej religioznawców. Choćby takie, że celebra po jego śmierci stała się poligonem doświadczalnym dla ustanowienia nowej jakości sacrum we współczesnej kulturze. Innymi słowy, obserwujemy próbę ukonstytuowania zrębów nowej, świeckiej religii. O ile tradycyjna byłaby skutkiem boskiej plenipotencji, ta płynęła jedynie z ludzkiego nadania. Historycy obyczaju zakrzykną pewnie, że w tym nie ma nic nowego, że człowiek zawsze rościł sobie prawo do sakralizacji profanum, żeby wymienić tylko niesławnej pamięci pomysł doby Rewolucji Francuskiej, kiedy to ówcześni inżynierowie nowego porządku uroczyście proklamowali Święto Rozumu. Obrządek miał imitować katolicką liturgię. Z katedry Notre Dame usunięto wtedy krucyfiksy, a na ołtarzu zasiadła aktorka uosabiająca boginię ludzkiego intelektu.

W przypadku śmierci Jacksona nikt oczywiście nie poważyłby się na coś takiego. Tu zachodzą procesy subtelniejszej natury, polegające na charakterystycznym dla postmodernistycznej ideologii przeformułowaniu, a nie zniesieniu kulturowych norm. Bo przypatrzmy się tylko niektórym elementom tego procesu. Przede wszystkim nieoczekiwanie staliśmy się świadkami uznania piosenkarza za świętego. Elity show-biznesu, samozwańczy kapłani nowo powstającej religii, prześcigają się w wymienianiu rozlicznych cnót zmarłego, z których największymi były jego kochające ludzi serce, dobroć i chęć uszczęśliwienia wszystkich dzieci świata za pomocą muzyki. Czyż nie przypomina to tradycyjnego rejestru zasług kandydata na ołtarze? W jednej z telewizyjnych relacji można było przecież zobaczyć nowojorską dziatwę niosącą plakaty Jacksona z namalowaną nad głową aureolą.

Śmierć piosenkarza, a potem jego huczny pogrzeb w Los Angeles byłyby więc mitami założycielskim nowej, tym razem świeckiej hagiografii. Swoje miejsce wśród wybranych znaleźliby oprócz Michaela także takie legendy jak Elvis Presley, Marilyn Monroe, od biedy także John Fitzgerald Kennedy. Znalazłby się oczywiście ołtarz i dla księżnej Diany, której kult ciągnie się wszak nieprzerwanie od 1997 r. Wszyscy oni zostali w pewnym momencie uznani za doskonałych, cnotliwych i - co ważne - lepszych przedstawicieli rodu ludzkiego, choć - prawdę mówiąc - nikt nigdy jeszcze nie przedstawił w sprawie ich kanonizacji żadnego przekonującego dowodu.

∨ Czytaj dalej

Miliony wiernych na pogrzebie Jacksona nie są zatem niczym dziwnym. Jeśli się weźmie pod uwagę, że żegnamy świętego, to 25 tysięcy dolarów za wejściówkę na ceremonię też nie wydaje się sumą zbyt wygórowaną. Rozszlochane tłumy to już standard. Trudno przecież nie uronić łzy w tak uroczystym momencie. Jeśli wierzyć prasowym agencjom, ostatnią drogę muzyka do lepszego ze światów obserwowało ponad dwa i pół miliarda mieszkańców globu. To już nie jest lokalne wydarzenie. To kosmiczna jakość, z której można wyciągnąć dalekosiężne konsekwencje przy konstruowaniu kolejnych elementów świeckiej religii.

Ojcowie Kościoła powiadali, że wiara kwitnie na osobistym przykładzie. Tertulian przekuł to w chwytliwą sentencję, że nasieniem chrześcijaństwa jest krew męczenników. Ta zasada doskonale pasuje do naszego bohatera. Czy nie przeszedł bowiem przez mękę w trakcie swego żywota? Czy nie oskarżano go o molestowanie dzieci, chęć wybielenia skóry czy wreszcie chorobę psychiczną, która kazała mu nosić groteskową maseczkę na twarzy w obawie przed wirusami? To oczywiście złośliwości, ale świat jest pełen naiwniaków, którzy takie tłumaczenie gotowi wziąć za dobrą monetę. Na dowód widok zawodzących na pogrzebie fanów i bałwochwalcze listy do nieboszczyka, od których aż roi się w internecie.

W tym świetle na pogrzebowym show Jacksona zabrakło ostatniego elementu, który by pomógł rozpowszechnić jego kult wśród wyznawców. Zabrakło zapowiedzi, że do ludu trafią jego relikwie. Piszczele, dzięki którym mógł wykonywać swój wirtuozowski moonwalk, ręka, którą pozdrawiał fanów na koncertach, wreszcie ów nieszczęsny nos, którym tak bardzo chciał się upodobnić do uwielbianej przez siebie Diany Ross. Ale przecież niewykluczone, że zaginiona podczas pogrzebu trumna z ciałem króla popu jednak się odnajdzie i wtedy już nic nie stanie na przeszkodzie, aby w pełni go uświęcić.

1 2 › »

Komentarze

przejdź na forum zwiń wszystkie wątki najnowsze najstarsze

...głos publicysty- mądrali

zgłoś 0 / 0

hart (gość), 10.07.09, 00:27:50

Publicysta Grabowski nie lubi Jacksona. Nie płakał po nim, bo był zdziwaczały, sztukował nos. Na jego fanów patrzy z góry - są śmieszni i naiwni, jak ich kult dla gwiazdy pop, który stał się religią. Do tego trochę konfabuluje - pisze, że zapłacili po 25 tys. dolarów za wejście na uroczystość pożegnalną, choć publicysta doskonale wie, że większość weszła za darmo. Publicysta Grabowski daje do zrozumienia, że wszelkie emocje są mu obce, a egzaltacją gardzi. Jednak prawda jest inna. Publicysta Grabowski jest bardzo podobny do ... Jacksona. Jest także dziwakiem. Gwiazdor ukrywał często swoją twarz, operacje i dzieci, publicysta ukrywa to, że na co dzień jest dziennikarzem działu kultura i pisze pełne egzaltacji, czasami na granicy grafomaństwa i kiczu, recenzje książek. Robi to pod pseudonimami, jak np. Bożydar Brakoniecki. Panie Mariuszu vel Bożydarze, więcej pokory i wyrozumiałości. Jackson był nie tylko dziwakiem, ale też wybitnym muzykiem. I za to kochali go fani. Mieli prawo płakać po jego odejściu, choć panu wydaje się to głupie

odpowiedzi (0)

skomentuj

Wreszcie rozsądny głos

zgłoś 0 / 0

Krytyk (gość), 09.07.09, 12:11:51

w sprawie nowej świeckiej religii. Serdeczne dzięki panie Redaktorze.
Dla tradycyjnego sceptyka trudno było przeżyć ostatnie dni, którą stacje
tv nie włączysz, to musisz słuchać na temat wielkości tego muzyka.
Taki Newton, Einstein, Curie-Skłodowska, ....to pestka w porównaniu z królem
popu Jacksonem! Autor tekstu słusznie więc obwieścił światu o narodzinach
nowej religii, religii łatwej i przyjemnej, która niczego w istocie nie wymaga od wyznawcy żądnego dorażnych wrażeń!

odpowiedzi (0)

skomentuj

Rozrywka

Polska

Aktualne wydanie:

Prenumerata:

Informacje: 22 201 41 01
Zamówienia z Warszawy bezpośrednio u dystrybutorów:
Ruch SA: 22 581-98-06/24
Kolporter SA: 22 355- 04- 71/73/74/77
GLM: 22 649-41-61 lub 22 649-40-80
e-wydania: www.prasa24.pl; www.e-gazety.pl, www.e-kiosk.pl

Reklama:

Polskapresse Sp. z o.o. Oddział Biuro Reklamy w Warszawie

Wiktor Pilarczyk tel. 022 201 41 00

ul. Domaniewska 41
02-672 Warszawa
tel. 22 201-41-00
fax 22 201-41-99
e-mail: reklama.warszawa@polskapresse.pl